En son umutlar ölür...

gözlerini kapadı adam... yaşadıkları bir film karesi gibi gözlerinin önünden geçerken bir gülümseme yayılmaya başladı yüzüne... her ikisinin de yaşadıkları daha en başından 14 bahar evvelinden itibaren bir filme konu olacak kadar inanılmazdı... gel gitler... inişler çıkışlar... göz yaşları, dolu dolu kahkahalar... işlenen cinayetler ve sonrasında özgür kalan yürekler... pişmanlıklar ve umutlar... bunlar içersinde sadece tekşey BİZİ ayakta tuttu..UMUT... birinin umutları solmaya başladığında diğerininki yeşerdi ve bu güne gelindi...

ve şu an çokta uzak olmayan hayalleri resmediyoruz seninle.. bir adım ötemizde duruyor.. mutluluk... dilimden en başından beri eksik etmediğim dualarımın kabulü için son bir kere daha yalvarıyorum Rabbime... hakkımızda hayırlısı ne ise o olsun...

istANanKARAbul

evraklara bakıp durdu yarım saat boyunca...üst üste içtiği kaçıncı sigara olduğunu düşündü bir an ama bu fikri hemen aklından çıkardı...

işin iğrenç tarafı lise yıllarının en güzel kenti İSTANBUL diğer yanda gençliğinin onun için AŞK demekle eş olamn ANKARa... orta okulda sınavlara bursa da girmiş ve ailesinin istemesine rağmen gözünü bile kırpmadan İSTANBUL yazmıştı ilk tercihine ve sonunda da mükemmel hatıralar bıraktığı şehre gitmişti... o zaman çocukça bir cesaret ve ürkekle yapmıştı bunu... Bursada da okuyabilirdi... memleketine de yakın olmasına rağmen o büyülü şehir onu çağırmıştı adeta.. O da bu davete hayır dememişti ...

şimdi gene böle bi kararla başbaşa kalmıştı... ne yapacagını bilmiyordu hiç... sadece sevdiği için değil o da bu şehri yeniden solumak istiyordu... hele ki sevdiği ile beraber o şehir sunulmuştu şimdi Ona! daha ne istesindi... ama diğer taraftan korkuları da ağır basıyordu...

korkularını düşünmek istemedi... sadece nasıl olurdu onu hayal etmeye çalıştı... ne kadar çabalarsa çabalasın bir türlü resmi göremiyordu... görüntüler netleşmiyordu.. silik silikti herşey!

oysaki ankara öle değildi... sevgilisi ile yapacağı herşey o kadar nettiki... o da benim durumumda sanırım diye düşündü... o da Ankara resmini göremiyordu... ama o İstanbul daki resmin içine beni sokmuşmuydu... benimle bir İstanbul resmi görebiliyor muydu... dahası benimle bi resim görebiliyor muydu.... söylemiyodu ki hiç....

alkol almalıyım diye düşündü...

olumlu şeyler düşün...

bir rüya gördüm ve o rüyanın gerçek olacağına cok inandım... o rüya gerçekleştiğinde yapacaklarımızı hayal ettim planlar yaptım... aslında planlı yasamayı sevmiyorum bilirsin... ama güzel şeylerin hayalini kurmak güzelliklere acıklacak planlar yapmak mutlu ediyor beni ve kendimi güçlü hissettiriyor...

ama bazı zamanlar vardır ki tüm planlar alt üst oluyor.. bazı şeyler için planlar yapmamalı insan diyorum... bir şeye inanıyorsan ve olmasını istiyorsan adım atacaksın! sonrasını da Allah' a havale edeceksin... acele etmekten de korkuyorum... kesin diye konustugum cogu seyden sonra son anda elimden kacıp gidişlerini izledim...o sebeple dua ediyorum sadece olması için...

ve gün geçtikçe bu yük ağırlaşmaya başlıyor... özellikler senden haber alamadığım zaman dilimlerinde kendimle başbaşa kaldığımda inan çok zor oluyor... ama sesini duyup ışığını bana yansıttığın anda yeniden doğmuşçasına güçlü hissediyorum kendimi...

şimdiye kadar hissetmediğim kadar güçlü hislerim ve bu rüyayı cok berrak görüyorum... N'olur kacırmayalım bu sefer mutluluğu...

bunu bize yapma... ben yaptım.. sen.......................

gece tarifesi

oldum olası geceyi sevmişimdir... gündüz yaşanılan tüm hatalrımı örtercesine gecenin o siyahlığı huzur vermiştir bana...son 15 gündür daha bi ayrı seviyorum geceleri... eğer o gün uslu bi cocuk olursam şirinleri görebiliyorum geceleri:))

Barış Manco geldi aklıma...




sigarayı bırakmalıyım.. ağzımın içi küllük gibi oldu:((


balkonumu özledim... kocatepeye bakan balkonumda seninle konusmayı... sogugun tüm vücuduma yapışmasını... sesinin içimi ısıtmasını..SENİ ÖZLEDİM...

ACINI SECMEKTE ÖZGÜRSÜN...

İnsan bütün isteklerini var gücüyle bir şeye çevirdi mi ne olur biliriz; hep o tarafa sel gibi akan isteklerin, geri kalan her şeye gücü azalır ... platon

Bir gün seni bırakırım ya,
Tütünü bırakmak gibi bir şey olur bu,
Evet, gün geliyor, bıkıyorum senden,
Ama İstanbul'dan bıkmak gibi bir şey olur bu.

Gerçek şu ki; herkes seni incitecek. Yapman gereken tek şey, "acı çekmeye değer birini bulmak".

ACINI SECMEKTE ÖZGÜRSÜN...

eşek kafalı...

sonra yeniden uykuya daldı genç kız... gözlerini kapattığında O'nun sesi hala kulaklarındaydı... düşünmekten kendini alamıyordu... telefonu her kapatışında hisseetiği duygunun bir an önce geçmesini diledi...

hayal kurmayı özlemişti... eskiden de hayaller kurardı.. küçük küçük dünyalar yaratırdı kahramanının kendisi olduğu... şimdi ise bu rüyayı beraber yazmak teklif edilmişti kendisine.. bu nasıl bi histi.. merak ediyordu.. sanki yasak bir meyve gibi büyük bir hazla kendini bırakmıstı olayların gelişimine... ama gene de tutuyordu kendini bir nebze olsun... korkuyordu.. ürkek kalp atışları zaman zaman göğüs kafesini yırtacakmış gibi çarpıyordu..

Şubat... bir aya bu kadar anlam yüklemek saçmamıydı? tarihlere takılmamak elde değildi aslında... o kadar derin ve yoğun yaşanmış günleri diğer günlerler bir tutmak haksızlıktı biraz...

O nu düşündü sonra... O ndan yıllardır duymak istediği şeyleri duymanın hazzını yaşıyordu... eşşek kafalı diye gülümsedi...