yeni bir başlangıç

yeni bir başlangıca ihtiyacım olduğu bir anda Tanrı sesimi duydu ve bana bunu sundu! her biten şeyin ardından geçiş dönemlerim hep sıkıntılı olmustur... 2010 da yeniden yazmak istiyorum ATi'yi gecmişimden aldıgım derslerle! bu sefer olacak... inanıyorum... bu sefer OLACAK...

bayram yazısı...

bu bayrama cok değişik duygularla giriyorum... artık sıkan bi geyik ama eski bayramlara öykünerek başlıyorum yazıma...ve de eskide kalan tüm yaşadıklarıma! aslına bakarsanız bundan birkaç yıl sonrada şimdiki zamanlarıma öykünücem sanırım...bu bayram arifesinde iki önemli karar aldım... birincisi artık kemikleşmiş ve şu an sadece bi takıntı olduğunu anladığım ( belki de kedi ulaşamadığı ete mındar dermiş) bir yaşamı hayatımdan çıkardım.. aslında kabul etmese de o beni çıkardı... ve diğeri bugün iş yerimden bir nevi istifa dilekçemi verdim...hayatımın son 2 senesi hem çok keyifli geçti hem de benden çok şeyi aldı götürdü... 150 tane gencecik umut dolu yaşama şekil verme şansı buldum bir heykeltraş gibi... zaman zaman sabırlarını zorladım ilerde karşılaşacakları cok daha zor ortamlara karsı bağışıklık kazansınlar diye... zaman oldu yüzlerine bir gülümseme nakşetmeye çalıştım hayatın kahpeliklerine de böle gülüp geçebilsinler diye... dahası 150 tane farklı dünyaya nüfuz ettim... vesselam buruk bi şekilde verdim bugün istifa dilekçemi.. mayısa kadar keyfini sürücem bu güzelliklerin..sonrası mı? alın yazımda ne yazıyosa o... yeni baştan beyaz sayfa geyikleri yapıcam kendime...ve uzun bi süre sevmicem sanırım... ya da yatağın diğer ucunda yatan bedenlerden kaçak sevdalar tüketicem.... Rusyanın soğuğunda içilen bir votkanın vucüdu yavaş yavaş ısıttığı gibi kalbimde umarım zamanla tekrar yumuşayacak bi gün... ve o güne dek ömrümü adayacağım insanı bekliyor olucam...onun bile haberi olmadan...

SUSTUM... geriye sadece üç noktalarım kaldı...

başkalarından beklediğim şeyleri ben yapamadığımda film kopuyor....

senin gördüğün resmi ben göremedim (daha doğrusu geç gördüm)... benim gördüğüm resme ben geç kalmışım...

mutlu kal...

SUSTUM... geriye sadece üç noktalarım kaldı...

"SON"u gördüm...

bugünlerde içimde değişik fırtınalar kopuyor... iş ve aşk hayatım arasında... ikisinin ortak paydaları aynı: ikisi de kötü gidiyor... her zaman güçlü oldum... ya da öyle göründüm... nerden geldiğini bilmediğim inanılmaz derecedeki özgüvenim acaba bu sefer beni bu işin içinden nasıl çıkaracak... bu cumartesi bir filmin tamamen bitişini izliycem! daha önceden de izlediğim bi film... ama bu sefer daha güçlü gibiyim... hazırlıklıyım... ya da öle olmak ya da öle görünmek istiyorum her zamanki gibi...


* Kabul edilen bir yanlışlık, kazanılmış bir zaferdir.

yanlışlarla örülü bir hayat içersinde ders almanın o anı yaşıyorken ne kadar zor olduğunu aynı hatayı tekrarlama ahmaklığını gösterdiğinde aklına gelmesi çok koyuyor adama... Allah'ım bana hatalarım tekrarlamama izin verme! sigara... sanki herşey onu bırakmamla çözülecekmiş gelmeye başladı artık! o kadar çok anlam yükledikçe bırakmak daha da zor olmaya başladı... o bu sefer zafer benim olacak...


Sustum... geriye üç noktaLarım kaLdı..


bu sözü seviyorum bu aralar...

yeniden yazıyorum

eskiden kalemimle resmederdim hayallerimi... ve de mutluluk tacirliği yaptığım dönemlerde yaşatırdım tüm gizli kahramanları sözcüklerin arasında! kalemimin yerini klaVyemin aldıgı bugün YENİDEN YAZIYORUM