bip..bip...bip...bip...
uyandı... oda karanlıktı...camdan ayın ışığı usulce süzülüyordu.. midesinde bi yanma hissetti... başının üstündeli yanıp sönen küçük lambası ile o garip aleti farketti... bu ses de ondan geliyodu herhalde.. ay ığığının el verdiği ölçüde nerde olduğunu anlamaya çalıştı..ve vücudundan çıkan kabloları görünce bir hastane odasında olduğunu anladı.. buraya nasıl gelmişti? ne kadar zamandır uyuyordu.. ve daha önemlisi o gördüğü garip rüya da neyin nesiydi...
en son hatırladığı mum ışığının aydınlattığı odada, dağılmış saçlarıyla kaplı yüzünü seçemediği bir kız omzunda ağlıyordu.. "bir daha seni aramıycam..." sözleri döküldü göz yaşları içindeki kızın ağzından... bu bir veda idi... içi burkuldu ve midesideki yanma hissi iyice arttı...olanları anlamaya calısıyordu...gercekle rüyanın iç içe girdiği bu zaman diliminde kendisine verilen ilaçların etkisi olduğunu düşündü...
aklı bu düşüncelerle karman çorman bir haldeyken kapı açıldı... esmer bir kadın belirdi kapıda... kendisini görünce sevinçle bir çığlık attı:
_ şükürler olsun ! sevgilim kendine gelmişsin... doktor! hemşire! koşun! KOCAM kendine geldi...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder